Zygmunt Fokt

Zygmunt Fokt urodził się 3 maja 1907 w Pabianicach w rodzinie robotniczej. Od młodości interesował się sportem, uprawiał lekką atletykę i boks. W październiku 1928 rozpoczął zawodową służbę wojskową, zostając podoficerem. Od 1931 zainteresował się szermierką; ukończył dwulety kurs fechmistrzów pod kierunkiem Kazimierza Laskowskiego, uzyskując dyplom fechmistrza i instruktora wychowania fizycznego. Do 1935 pracował w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego, prowadząc zajęcia ze szermierki. W 1938 został wykładowcą na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie.

We wrześniu 1939 podczas II wojny światowej został ranny od granatowych odłamków. Podczas okupacji zaangażował się w Służbę Zwycięstwa Polski, Związek Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. W 1945 rozpoczął pracę instruktora wychowania fizycznego w Związku Walki Młodych, organizując zespoły sportowe na terenie województwa łódzkiego. Następnie po powołaniu do wojska został wykładowcą wychowania fizycznego w Centralnej Oficerskiej Szkole Polityczno-Wychowawczej w Łodzi, gdzie zaangażował się we współpracę ze sportowcami Otto Fińskim, Arkady Brzezickimi i Antonim Millerem; wraz z nimi stworzył sekcję szermierczą, którą poprowadził wraz z sekcją boksu. Był również współorganizatorem Łódzkiego Okręgowego Związku Szermierczego oraz uczestniczył w reaktywacji Polskiego Związku Szermierczego w Katowicach. W latach 1945–1948 był zawodnikiem WKSu Łódź. W 1948 wyjechał na Igrzyska Olimpijskie w Londynie, lecz nie uczestniczył w zawodach z powodu kontuzji. W latach 1948–1951 był zawodnikiem Legii Warszawa, następnie trenerem AZS Warszawa (1949–1951) i CWKS Legii Warszawa (1949–1980). Był członkiem zarządu Polskiego Związku Szermierczego oraz wiceprezesem ds. sportowych Legii Warszawa. Trenował m.in. Bohdana Andrzejewskiego i Janusza Różyckiego. W 1967 został awansowany do stopnia pułkownika.