Zygmunt Bartkiewicz
Biografia
Urodził się 21 października 1867 w Pabianicach. Był synem Aleksandra Bartkiewicza, uczestnika powstania listopadowego i burmistrza Pabianic, oraz Stanisławy, lekarza cenionego w środowisku. Dorastał w domu mieszczańsko-inteligentnym, a edukację zaczął w gimnazjum łódzkim, z którego został usunięty za użycie „cudzoziemskiego języka” (polskiego). Szkołę średnią ukończył w Warszawie, kontynuował naukę w Szkole Handlowej im. Leopolda Kronenberga, a następnie studiował malarstwo w Monachium i Paryżu, gdzie ujawnił talent literacki. W Paryżu nadsyłał reportaże i felietony publikowane w petersburskim „Kraju”, „Kurierze Warszawskim” i krakowskiej „Ilustracji Polskiej”.
Po zakończeniu edukacji osiadł w Łodzi. Otwarł 3 grudnia 1895 r. Salon Artystyczny przy ul. Piotrkowskiej 63, miejsce wystaw artystów i twórców oraz działalności kulturalnej. W 1897 roku ożenił się z Mieczysławą Trapszówną (później Mieczysławą Ćwiklińską); małżeństwo przetrwało 14 miesięcy. W Łodzi współpracował z gazetami „Rozwój” i „Goniec Łódzki”; debiutował jako dziennikarz w 1898 na łamach „Rozwoju”. Pierwszą książkę, Słabe serca, wydał w 1907 roku.
Na początku XX wieku zakupił nieruchomość w Brwinowie, gdzie w około 1907 roku wybudował dworek „Zagroda”. Tworzył opowiadania w stylu naturalizmu, m.in. Psie dusze (1910). Około 1919 ożenił się z Eugenią z Glanców – malarką; oboje gościli w Brwinowie przyjaciół ze świata kultury. Zmarł na początku czerwca 1944 r. w Warszawie lub Brwinowie; żona przeżyła go o 21 lat. Dworek „Zagroda” stał się muzeum i siedzibą Towarzystwa Przyjaciół Brwinowa.
W twórczości łączył naturalistyczną obserwację z motywami dawnej szlachty; na scénę wkroczyły także opowiadania z vocabem społecznym, takie jak Historia jednego podwórza (1922) i Złe miasto (1911). Pisał także Obrazy z 1907, Emigrant (1905) oraz zbiory Słabe serca (1907), Psie dusze (1910) i Wyzwolenie (1925).