Wojciech Mencel
Biografia
Urodził się 21 maja 1923 w Pabianicach jako syn Bernarda i Salomei z domu Malinowskiej. Rodzina mieszkała w Pabianicach przy ulicy Krótkiej 5. Uczył się w Szkole Podstawowej nr 1 na Kościuszki, a następnie w Państwowym Gimnazjum im. Śniadeckich.
Od 1937 mieszkał w Warszawie, przy Nowym Świecie 12. Uczył się w III Miejskim Gimnazjum, w Liceum Męskim przy ul. Śniadeckich 8 oraz w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego, gdzie w 1941 uzyskał maturę.
Podczas okupacji pracował jako stróż nocny na placu węglowym firmy Krasnodębski i Rowiński w rejonie ul. Żelaznej; dokonywał aktów sabotażu, ratował żydowskie dzieci, a jednocześnie studiował na tajnych kompletach filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim w podchorążówce. Należał także do redakcji konspiracyjnego miesięcznika literackiego 'Sztuka i Naród', a później do redakcji pisma 'Droga'.
W drużynie piłkarskiej klubu 'Błysk' brał udział w meczach; 12 lipca 1944 wyróżniał się w atakach w meczu z drużyną Sin w Zgorzałej.
Podczas powstania warszawskiego był żołnierzem Armii Krajowej i dowódcą patrolu megafonów nr 6 Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. Odwiedzał skupiska uchodźców z Woli i Śródmieścia, odcinki frontu i bunkry, prowadził audycje informacyjne, przekazywał wiadomości z nasłuchu radiowego, nadawał publicystykę, wiersze i muzykę z płyt.
Został ranny 12 września w rejonie ul. Marszałkowskiej; strzał niemieckiego snajpera nie był śmiertelny, zmarł następnego dnia w szpitalu przy ul. Lwowskiej, pod opieką matki i narzeczonej – Janiny Jędrykówny (po mężu Jachimczak).
Pierwotnie pochowany w podwórzu przy ul. Śniadeckich 8; po wyzwoleniu Warszawy ciało ekshumowano i pochowano na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 257c-5-6).
Utwory Wojciecha Mencela za jego życia nie były drukowane. Pierwszy tekst – recenzja tomiku wierszy Romana Bratnego Pogarda (1944) – został złożony do druku w ostatnim numerze Sztuki i Narodu. Pośmiertnie jego wiersze ukazały się w czasopismach: Życie i Myśl, Dziś i Jutro, Odgłosy, Kierunki, Poezja oraz w antologiach, m.in. Ranni różą: poeci walczącej Warszawy. Nieliczne teksty, wiersze oraz poemat Przed świtem pozostawały w rękopisach i maszynopisach.
W 2020 roku Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie wydało utwory wybrane ze zbiorów muzeum, pod redakcją Michała Friedricha.