Włodzimierz Kuroczyński
Biografia
Włodzimierz Kuroczyński (ur. 1 września 1950 w Pabianicach) – kardiochirurg, uczeń profesora Jana Mollasa, specjalizujący się w kardiochirurgii dziecięcej, nauczyciel akademicki w Polsce i w Niemczech.
Po ukończeniu Szkoły Podstawowej nr 14 w Pabianicach i I Liceum Ogólnokształcącym im. Jędrzeja Śniadeckiego w Pabianicach uzyskał świadectwo dojrzałości w 1968 roku, a następnie ukończył Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Łodzi w 1974 roku, zdobywając tytuł lekarza medycyny.
Po odbyciu stażu w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Łasku podjął pracę w Szpitalu Klinicznym im. dr. Seweryna Sterlinga w Klinice Kardiochirurgii prof. Jana Moll w Instytucie Kardiologii Akademii Medycznej w Łodzi na stanowisku asystenta. W 1983 obronił pracę doktorską i uzyskał stopień doktora nauk medycznych; praca została wyróżniona nagrodą Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego im. Elżbiety Chętkowskiej. W 1984 po zdaniu egzaminu na II stopień uzyskał tytuł specjalisty z chirurgii ogólnej.
Podczas pracy w klinice profesora Jana Moll’a głównie interesował się leczeniem wrodzonych wad serca. Wprowadził ciągły, wchłanialny szew w zespoleniach aorty koarktacji oraz preferował zamknięcie ubytku międzykomorowego z dostępu przez prawy przedsionek serca. W 1984 roku wykonał pierwsze w Polsce interwencyjne poszerzenie z użyciem balonu wrodzonego zwężenia tętnicy płucnej.
Stypendysta w Klinice Chirurgii Serca, Klatki Piersiowej i Naczyń Uniwersytetu im. Johannesa Gutenberga w Moguncji (Niemcy) w latach 1989/90, gdzie od drugiej połowy roku 1990 podjął pracę jako chirurg u profesora Hellmuta Oelerta. W roku 1996 uzyskał specjalizację w zakresie kardiochirurgii. W roku 2003 obronił pracę habilitacyjną w Klinice Chirurgii Serca, Klatki Piersiowej i Naczyń Uniwersytetu im. Johannesa Gutenberga w Moguncji i otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk medycznych (Privatdozent). Od 2005 roku prowadził oddział kardiochirurgii dziecięcej w Klinice Chirurgii Serca, Klatki Piersiowej i Naczyń i propagował zewnątrzsercowe połączenie żyle głównej dolnej z tętnicą płucną w operacjach Fontan’a. W leczeniu operacyjnym przełożenia wielkich naczyń wprowadził w Moguncji technikę bezpośredniej rekonstrukcji pnia tętnicy płucnej (bez użycia łaty z osierdzia).
Do jego szczególnych zainteresowań badawczych należały wady wrodzone serca i naczyń u dzieci i dorosłych, tętniaki aorty piersiowej, leczenie i prowadzenie pooperacyjne. Autor kilkudziesięciu artykułów w fachowej prasie krajowej i zagranicznej, które były cytowane kilkaset razy, oraz promotor 6 rozpraw doktorskich.
W roku 2015 przeszedł na emeryturę. Od 2016 do 2018 roku podjął pracę dydaktyczno-naukową jako profesor nadzwyczajny w Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu w Zakładzie Rehabilitacji Zamiejściowego Wydziału Kultury Fizycznej w Gorzowie Wielkopolskim.