Stanisław Staszewski

Stanisław Staszewski urodził się 18 grudnia 1925 roku w Pabianicach. Był polskim poetą i bardem, a z wykształcenia architektem. Jego ojcem był Kazimierz Staszewski, nauczyciel i założyciel pabianickiego oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego.

Podczas II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej. W 1942 roku był więźniem Pawiaka. Od 1943 dowodził drużyną w stopniu kaprala i walczył na terenie Pragi w powstaniu warszawskim. Został aresztowany i odesłany do niemieckiego obozu w Ebensee. W marcu 1945 ciężko zachorował i trafił do obozowej kostnicy, skąd został uratowany przez kapo z Pabianic.

Po wojnie ukończył Liceum im. Władysława IV i podjął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Prezentował lewicowe poglądy, a po studiach pracował w Metroprojekcie. W latach 1960-1965 pełnił funkcję naczelnego architekta Płocka i był aktywnie zaangażowany w życie miasta. W tym czasie powstały m.in. Celina i Baranek oraz tłem twórczości była budowa Petrochemii. Jego twórczość była oceniana jako podejrzana ideologicznie, co doprowadziło do konfliktu z władzami i usunięcia z PZPR. Po powrocie do Warszawy w 1967 wyemigrował do Paryża, gdzie pracował jako kreślarz. Tam napisał Bal kreślarzy i Mariannę. W latach 1968-1970 pracował w Boulogne-sur-Mer, po czym wrócił do Paryża.

Zmarł na chorobę serca w wieku 48 lat. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 10H-6).

Według oświadczenia z 2014 roku jego syna Kazimierza, opartego na dokumentach IPN, Staszewski został zarejestrowany jako tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa o kryptonimie Nowy. Materiały obejmują karty ewidencyjne i doniesienia z okresu współpracy.