Ludwik Schweikert I

Urodzony w Pabianicach, Ludwik Schweikert I był synem Fryderyka Wilhelma Schweikerta i Amalii z Hampelów. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Rzemieślniczej w Łodzi kontynuował studia chemiczne na Politechnice w Zurychu, po czym odbywał praktyki za granicą.

W 1889 r. odkupił fabrykę suchej destylacji drewna liściastego w Kamińsku i przeniósł ją do Pabianic, tworząc wraz z Robertem Resigerem spółkę Fabryka Farb Anilinowych i Produktów Chemicznych Schweikert i Resiger. W 1896 r. doszło do reorganizacji, w której Resinger został zastąpiony przez Emanuel Fröhlich.

W 1899 r. Schweikert, E. Frölich i H. Georg założyli Pabianickie Towarzystwo Akcyjne Przemysłu Chemicznego i Schweikert został dyrektorem. W 1905 r. fabryka zatrudniała 175 robotników, a kapitał zakładowy wynosił 750000 rubli.

W 1906 r. uczestniczył w współorganizowaniu Niemieckiej Partii Liberalno-Konstytucyjnej w Łodzi. Jako działacz dążył do wprowadzenia nauczania języka niemieckiego w szkołach dla mniejszości niemieckiej. W 1908 r. był współinicjatorem powstania Niemieckiego Gimnazjum Reformowanego w Łodzi i objął urząd wiceprezydenta kuratorium. W latach 1911–1912 był prezesem i komendantem Straży Ogniowej w Pabianicach. Był także członkiem Pabianickiego Towarzystwa Śpiewaczego oraz Rady Towarzystwa Wzajemnego Kredytu, a od 1914 r. pełnił urząd ławnika miejskiego w Pabianicach.

Zmarł w 1916 r. na atak serca w Moskwie. Został pochowany na cmentarzu ewangelickim w Pabianicach.