Karol Siciński
Biografia
Karol Siciński (ur. 5 października 1884 w Pabianicach, zm. 7 sierpnia 1965 w Warszawie) był polskim architektem i malarzem, twórcą projektów odbudowy po II wojnie światowej Kazimierza Dolnego i Kalisza (niezrealizowanych).
Urodził się w rodzinie Wincentego, stolarza artystycznego, i Józefy Wlazłowicz. Ukończył gimnazjum przy Starym Rynku w Pabianicach. Po maturze w 1905 roku rozpoczął studia w Wyższej Szkole Przemysłowej w Krakowie, gdzie studiował budownictwo i rzeźbę u prof. Jana Reszki. W 1908 podjął naukę w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Leona Wyczółkowskiego i Stanisława Dębickiego.
W 1913 ożenił się z Jadwigą z Feltynowskich (1893–1966) i zamieszkał w Warszawie. Został zatrudniony w pracowni architektów Zdzisława Kalinowskiego i Czesława Krzywickiego. W 1916 na zlecenie Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości rozpoczął inwentaryzację Kazimierza Dolnego. Projekt schroniska „Murowaniec” na Hali Gąsienicowej wykonany przez niego w 1919 stanowił początek wielu kolejnych projektów architektonicznych. W wąwozie Małachowskiego zaprojektował willę z białego kamienia i drewna dla Marii Kuncewiczowej. Blisko rynku - szkołę i dom artystów. W latach 1919–1920 pracował w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w departamencie budownictwa szkolnego. Pracował także jako profesor architektury wnętrz w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych.
W okresie międzywojennym, jak i powojennym, był odpowiedzialny za odbudowę Kazimierza Dolnego, w którym zrealizował wiele projektów. Odbudował bożnicę, w której następnie powstało kino. W jednym z odbudowanych spichlerzy powstało schronisko młodzieżowe. Dzięki niemu Kazimierz Dolny stanowi dzisiaj zespół urbanistyczno-krajobrazowy, w którym zachowany został historyczny układ handlowego ośrodka na szlaku Wiślanym. Swój dom wzniósł przy ul. Krzywe Koło w Kazimierzu Dolnym według własnego projektu.
Podczas II wojny światowej przebywał w Warszawie. Jego syn Andrzej (1922–1940) zmarł w wieku 18 lat. Po upadku powstania warszawskiego został ewakuowany do Pruszkowa, a następnie przyjechał do Pabianic.
Po wojnie został delegatem Ministerstwa Kultury i Sztuki ds. odbudowy Kazimierza Dolnego. W latach 1947–1958 kierował Państwową Pracownią Konserwatorską w Kazimierzu Dolnym.
W 1952 otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia za odbudowę i twórczą rekonstrukcję architektury Kazimierza nad Wisłą.
Zmarł w Warszawie i został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym św. Jana w Kazimierzu Dolnym.