Jerzy Piotr Kasperski
Biografia
Jerzy Piotr Kasperski urodził się 1 sierpnia 1913 roku w Pabianicach jako syn Juliana Kasperskiego, magistra farmacji, i Jadwigi z Bromirskich. Wychowywał się jako jedno z dwojga dzieci. Ukończył Szkołę Podstawową nr 3 i w 1930 roku Gimnazjum im. Jędrzeja Śniadeckiego w Pabianicach, a następnie – w 1938 roku – Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego.
Po otrzymaniu dyplomu rozpoczął służbę wojskową w Szkole Podchorążych Sanitarnych oraz w Instytucie Chirurgii Urazowej w Warszawie.
Okres II wojny światowej: 1 września 1939 został oddelegowany do Sieradza, zorganizował tam punkt sanitarny PCK, walczył w Armii Łódź i po drodze do Lwowa dostał się do niewoli, z której zdołał uciec. Po powrocie do Pabianic pracował w miejscowym szpitalu. W 1942 w Radomsku został zaprzysiężony w Armii Krajowej i przyjął pseudonim Tulipan. Brał udział w licznych bitwach partyzanckich, w tym w 5-dniowej bitwie między Włoszczową a Jędrzejowem; 7 sierpnia 1943 brał udział w akcji uwolnienia 41 żołnierzy AK z więzienia w Radomsku. Od lipca 1944 pełnił stałą funkcję lekarza I batalionu 74. Pułku Piechoty AK, aż do rozwiązania podziemnych struktur. W styczniu 1945 ponownie pracował w szpitalu miejskim w Pabianicach, jednocześnie pełniąc funkcję pełnomocnika PCK i urządzając na dworcu kolejowym punkt sanitarny i odżywczy dla powracających z frontu i obozów pracy.
Okres powojenny: w latach 1946–1947 pracował w oddziałach chirurgicznych szpitali w Łodzi, Lublinie i Tarnowie, awansując do stopnia kapitana. Od 1948 do 1952 był asystentem I Kliniki Chirurgicznej Akademii Medycznej w Łodzi, w której uzyskał tytuł doktora nauk medycznych i specjalistę chirurgii ogólnej II stopnia. W latach 1959–1973 pełnił funkcję ordynatora oddziału chirurgicznego Szpitala Miejskiego w Pabianicach. W 1963 przeszedł do rezerwy w stopniu majora. Kolejny awans – do stopnia pułkownika – otrzymał w lutym 2009.
Poza pracą zawodową aktywnie uczestniczył w życiu społecznym: był radnym Miejskiej Rady Narodowej (1959–1971), dzięki czemu zabiegał o budowę nowego szpitala w Pabianicach. Był Członkiem Honorowym Towarzystwa Przyjaciół Pabianic.
Odznaczenia i wyróżnienia obejmowały m.in.: Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Walecznych, Krzyż Partyzancki, Krzyż Armii Krajowej, Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”, Złoty Krzyż Zasługi (1959 r.), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1979 r.), Weteranom Walk o Wolność i Niepodległość (2001 r.), Odznaka Honorowa PCK IV stopnia (2001 r.) oraz tytuł Honorowego Obywatela Miasta Pabianice (17 września 2003).