Janusz Franciszek Alwasiak
Biografia
Janusz Franciszek Alwasiak urodził się w Pabianicach w 1932 roku w rodzinie robotniczej. Był synem Michała Alwasiaka i Janiny z domu Kołodziejczyk. W czasie II wojny światowej dorastał w trudnych warunkach; ojciec trafił do obozów koncentracyjnych, a Alwasiak ukończył gimnazjum w 1951 i w latach 1951–1957 studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Łodzi.
Karierę lekarską zaczął w Szpitalu Miejskim w Pabianicach. W 1960 uzyskał I stopień specjalizacji z anatomii patologicznej, a w 1964 z chorób wewnętrznych. Przeniósł się do Zakładu Anatomii Patologicznej AM w Łodzi, gdzie w 1969 obronił doktorat nauk medycznych; neuropatologię uprawiał od 1975. W 1975 przeniósł się do Ośrodka Naukowo-Badawczego AM w Łodzi, kierowanego przez prof. Leszka Woźniaka, gdzie kierował Pracownią Cytodiagnostyki Klinicznej. W 1983 uzyskał stanowisko docenta, a w 1986 został profesorem nadzwyczajnym. Tytuł profesora zwyczajnego nadano mu w 1992. W 1996 objął stanowisko kierownika Zakładu Patologii Nowotworów Katedry Onkologii AM w Łodzi; emeryturę przeszedł w 1999, pozostając aktywnym.
Poza pracą zawodową Alwasiak działał społecznie w Pabianicach: jako piłkarz PTC Pabianice, hokeista Włókniarza Pabianice i trener narciarstwa w PTTK; w 1988 zaangażował się w Towarzystwo Przyjaciół Pabianic, a w 1996 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Pabianice.
W dziedzinie nauki koncentrował się na nowotworach, zwłaszcza w ośrodkowym układzie nerwowym; opublikował 98 prac, z czego 59 w językach obcych. Odbył szkolenia w Uniwersytecie Stanford w Kalifornii, Uniwersytecie Tromsø, szpitalach w Bodø i Skien w Norwegii, Leiden i Delft w Holandii. W latach 1973–1977 kierował polsko‑amerykańskim zespołem zajmującym się biologią i histochemią glejaków.
Współtworzył liczne towarzystwa naukowe, kierował specjalizacjami oraz wypromował 5 doktoratów; recenzował również rozprawy habilitacyjne. Zmarł w 2019 roku; pochowany na Cmentarzu Ewangelickim w Pabianicach.