Jan Kolanowski
Biografia
Urodził się 24 października 1893 roku w Pabianicach, w ówczesnym powiecie brzezińskim guberni piotrkowskiej. Był urzędnikiem bankowym i uczęszczał do szkół w Tomaszowie Mazowieckim (powszechna 1899–1904 i średnia 1904–1911).
12 kwietnia 1915 wstąpił do Legionów Polskich, służył w 9. kompanii 6. pułku piechoty. Awansował na sekcyjnego 5 sierpnia 1915, a potem na podoficera. 5 czerwca 1919 jako podoficer Legionów został mianowany podporucznikiem piechoty z dniem 1 maja 1919. Pełnił służbę w 6. pułku piechoty Legionów.
Po wojnie pozostał w wojsku i kontynuował służbę w 6. pp Leg. w Wilnie. 3 maja 1922 zweryfikowany na kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i lokatą 1499 w korpusie oficerów piechoty. Później przeniesiony do 63. pułku piechoty w Toruniu i przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń na stanowisko oficera instrukcyjnego. 30 listopada 1923 przydzielony do 63. pp., a w grudniu przeniesiony do 6. pp Leg. W marcu 1925 był słuchaczem kursu dla oficerów wywiadu przy KOP. W latach 1925–1930 służył w Oddziale II Sztabu Głównego. 23 grudnia 1927 przeniesiony do kadry oficerów piechoty, a 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu stopień majora.
W marcu 1930 przeniesiony do Stanisławowa na stanowisko dowódcy batalionu, a w sierpniu 1935 przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W 1939 przesunięty do 12. pułku piechoty w Wadowicach na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku (kwatermistrza).
W czasie kampanii wrześniowej był dowódcą Oddziału Zbierającego Nadwyżki 12 pp. Przekroczył granicę z Węgrami i został internowany w Târgoviște. W 1940 przekazany Niemcom i osadzony w Oflagu VI E Dorsten. W 1942 przeniesiony do szpitala dla jeńców wojennych w Thuine. W 1945, po uwolnieniu, trafił do 1 BRC Hospital w Bad Rehburg, a 20 stycznia 1949 do polskiego obozu przesiedleńców Podole w Loccum.