Irena Zarzycka
Biografia
Urodziła się w Pabianicach w rodzinie Ludwika Hoecka, urzędnika kolejowego, i Józefy z domu Jasieńskiej, nauczycielki języka polskiego i rosyjskiego. Miała troje rodzeństwa: Janinę, Tadeusza oraz brata, który zmarł w młodym wieku. W 1920 ukończyła Gimnazjum Państwowe im. Jędrzeja Śniadeckiego w Pabianicach, a w latach 1920–1925 studiowała humanistykę na Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie. Młodość opisała w autobiografii Panna Irka. Jej powieści przed wojną były bestsellerami; debiutancka Dzikuska ukazała się w 1927 roku i do 1928 roku miała siedem wydań oraz została zekranizowana przez Henryka Szarowa.
Na ostatnim roku studiów podjęła pracę nauczycielki w szkole w Pruszkowie. Pracowała również jako stażystka w kancelarii Ministerstwa Sprawiedliwości na Zamku Królewskim w Warszawie.
13 listopada 1924 wyszła za mąż za Mieczysława Zarzyckiego (ur. 1897), topografa w Wojskowym Instytucie Kartograficznym. W 1925 urodziła syna Stanisława, a w 1936 córkę Marię Kalinę.
W czasie II wojny światowej jej mąż był ofiarą zbrodni katyńskiej, mordowany w Charkowie, a syn zmarł w obozie koncentracyjnym na Majdanku.
Po tych doświadczeniach przestała tworzyć. W okresie 1945–1953 pracowała jako nauczycielka języka polskiego i historii w Szkole Podstawowej w Borzęcinie (pow. pruszkowski), Szkole Podstawowej i Gminnym Gimnazjum Samorządowym w Ożarowie i Ołtarzewie. Od 1953 pracowała w Pruszkowie w Wydziale Oświaty Powiatowej Rady Narodowej, później została kierownikiem Wydziału Kultury. Pod koniec lat 50. w Pruszkowie ukończyła kurs bibliotekarski i do września 1970 prowadziła Bibliotekę Powiatową. Została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.
Zmarła w wieku 93 lat i została pochowana na cmentarzu Żbikowskim w Pruszkowie.
Wszystkie jej utwory w 1951 objęto zapisem cenzury w Polsce, ze skutkiem natychmiastowego wycofania z bibliotek. Pierwsze powojenne wydanie powieści Dzikuska ukazało się dopiero w 1988 roku.
Upamiętnienie: Uchwałą Rady Miejskiej Ożarowa Mazowieckiego Biblioteka Publiczna w Ożarowie Mazowieckim otrzymała imię Ireny Zarzyckiej.
Wśród jej najważniejszych powieści znajdują się Dzikuska (1927), Jawnogrzesznica (1928), Ślubne pantofelki (1928), Okruch zaklętego zwierciadła (1929), Chłopiec z dalekiej ojczyzny (1929), Kwiat jabłoni (1929), Córka wichru (1930), Panna Irka (1930), Kłamstwo (1931), Tabor (1931), Królewski lot (1933), Wieczna młodość (1933), Wschody i zachody (1934), Pod wiatr (1934), Pałac śród gór (1935), Muszla (1935), Samotnicy (1937), Sześć bajek wybranych (1946).