Henryk Debich
Biografia
Henryk Debich urodził się 18 stycznia 1921 roku w Pabianicach w rodzinie muzycznej. Jego ojciec Bernard Debich był kapelmistrzem zakładowej orkiestry w fabryce Kruschego i Endera, a po II wojnie światowej dyrygentem w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi (pod kierunkiem m.in. Włodzimierza Ormickiego, Bohdana Wodiczki i Tomasza Kiesewettera).
Przed wojną pobierał prywatne lekcje gry na fortepianie; ojciec nauczył go gry na trąbce i puzonie. Ukończył studia na Wydziale Teorii, Kompozycji i Dyrygentury łódzkiej PWSM.
W czasie II wojny światowej aresztowany 16 maja 1940 roku, wywieziony do obozu Dachau (nr obozowy 11934). Zwolniony po 1,5 roku powrócił do Pabianic i podjął pracę w Fabryce Maszyn Waldemara Kruschego. Po wojnie pracował jako nauczyciel w pabianickiej szkole muzycznej i współpracował z Polskim Radiem.
W 1952 roku został współzałożycielem, a następnie dyrygentem i kierownikiem artystycznym Orkiestry Rozrywkowej Polskiego Radia i Telewizji w Łodzi, którą prowadził do 1991 roku. Z orkiestrą nagrał ponad 50 płyt i muzykę do 20 filmów. Był także kierownikiem muzycznym i dyrygentem festiwali w Opolu, Sopocie, Kołobrzegu i Zielonej Górze, specjalizując się w repertuarze rozrywkowym.
W latach 1954–1956 wykładał w łódzkiej PWSM. Jako dyrygent i aranżer współpracował z orkiestrami w Belgii, Czechosłowacji, Grecji, Holandii, na Kubie, w NRD, Portugalii, ZSRR. Zasiadał także w jury międzynarodowych konkursów piosenki w Atenach, Bukareszcie, Dreźnie, Hawanie, Słonecznym Brzegu i Stambule.
W 1978 roku wraz z Orkiestrą Polskiego Radia i Telewizji w Łodzi wystąpił na XIV Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. Jego wielką pasją było kolekcjonowanie zegarów. Został pochowany 12 lipca 2001 roku w grobie rodzinnym na cmentarzu rzymskokatolickim w Pabianicach. Latem 2011 roku rodzina przekazała kolekcję 245 pamiątek po dyrygencie do Muzeum Miasta Pabianic.
Nagrody i odznaczenia obejmują m.in. Złoty Krzyż Zasługi (1954), Nagrodę Miasta Łodzi w dziedzinie upowszechniania kultury (1972), Medal Za zasługi w rozwoju współpracy kulturalnej między Polską a Związkiem Radzieckim (1974), medal Pamiątkowy Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu (1976), a także inne wyróżnienia.