Feliks Kaleciński
Biografia
Feliks Kaleciński urodził się 14 stycznia 1899 roku w Pabianicach jako syn Edwarda i Pauliny Falkiewiczów.
W 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku, walcząc m.in. o Kalenkowiczei Możysz.
W okresie międzywojennym pozostał w Wojsku Polskim. W 1923 awansował do stopnia porucznika (starszeństwo z dniem 1 marca 1923 i 37 lokatą w korpusie oficerów artylerii), służył w 10 pułku artylerii polowej. Był absolwentem Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu, a następnie ukończył kurs gazowy i kurs amunicyjny w CSP. Od 1928 był oficerem artylerii w 31 pułku piechoty.
We wrześniu 1929, będąc na obozie szkoleniowym w okolicach Kolumny pod Łaskiem, uratował tonącego w rzece Grabia kupca łódzkiego Aleksandra Srebrzyńskiego. O wydarzeniu pisała ówczesna prasa.
Od 1935 pełnił funkcję oficera zwiadu w 10 pal. W 1935 r. jako porucznik został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przydziału służbowego, z jednoczesnym oddaniem do dyspozycji Dowództwa Okręgu Korpusu, a następnie przeniesiony w stan spoczynku.
We wrześniu 1939 roku, podczas kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli sowieckiej. Był jeńcem obozu w Kozielsku. Zginął w Katyniu między 16 a 19 kwietnia 1940. Jego szczątki były przemieszczane i identyfikowane w kolejnych latach; pochowane są na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.
Był żonaty z Reginą Rudnicką, kuzynką Władysława Rudnickiego. 5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygom mianował go pośmiertnie na stopień kapitana; awans ogłoszono 9 listopada 2007 w Warszawie.