Emilia Paulina Manteuffel-Szoege
Biografia
Emilia Paulina Manteuffel-Szoege (ur. 15 stycznia 1886 w Pabianicach, zm. 8 lipca 1968 w Warszawie) – polska pedagog i organizatorka pomocy społecznej.
Była córką Pawła Emila Schroetera, chirurga i osoby zamożnej, co zapewniło jej wysokie wykształcenie (prywatna szkoła Kotwickiej w Warszawie, konspiracyjne samokształcenie, Ecole Supérieure w Neufchâtel). Studiowała pedagogikę i nauki społeczne na Uniwersytecie i Towarzystwie Kursów Naukowych. Oprócz polskiego posługiwała się francuskim, niemieckim, angielskim i rosyjskim.
Pracowała społecznie w czytelni miejskiej w Warszawie oraz tajnie nauczała. Działała w Towarzystwie Pomocy Więźniom Politycznym. Około 1910, po ślubie, przeniosła się do Rygi i działała w polskich instytucjach opiekuńczych, a w czasie I wojny światowej w Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny.
W 1918 powróciła z rodziną do Polski i pracowała w zarządzie Towarzystwa Gniazd Sierocych. W latach 1923–1927 mieszkała w Kielcach, gdzie mąż był wojewodą. Zajmowała się organizowaniem pomocy społecznej. W Stradomiu otwarto zakład opieki społecznej dla dzieci z jaglicą, na pięciuset podopiecznych. Zorganizowała również pierwszy w Polsce zakład wychowawczy dla dzieci trudnych w Herbach. Dla dzieci z gruźlicą gruczołową otworzyła prewentorium w Rabsztynie.
W 1927 zmarł jej mąż i wróciła do Warszawy. Do 1929 pracowała w Polskim Komitecie Opieki nad Dzieckiem. Była sekretarzem Polskiego Komitetu Międzynarodowych Konferencji Służby Społecznej i konferencje takie współorganizowała. W 1928 była jedną z organizatorek wystawy służby społecznej w Paryżu. Prowadziła wykłady w Państwowym Instytucie Pedagogiki Społecznej i kierowała praktykami na Wolnej Wszechnicy Polskiej. Od 1929 do 1932 była korespondentką przedsiębiorstwa Block-Brun. Od 1932 do 1944 była pracownicą zarządu miasta st. Warszawy (instruktorka i kierowniczka II Ośrodka Zdrowia i Opieki Społecznej na Ochocie). Wespół z Heleną Radlińską wprowadzała tu nowatorskie rozwiązania systemowe.
Po upadku powstania warszawskiego powołała do życia pierwszy w Warszawie Komitet Okręgowy Samopomocy Społecznej (ul. Nowogrodzka 82). Po 1945 przeniosła się do Łodzi i ściśle współpracowała z Heleną Radlińską. Współorganizowała m.in. Polski Instytut Służby Społecznej. Była pracownikiem naukowym i sekretarzem naukowym tej instytucji, jak również kierowała działem badań społecznych. Od 1948 do 1950 kierowała Państwowym Instytutem Higieny Psychicznej w Łodzi. Od 1950 kierowała działem społecznym Wojewódzkiej Poradni Zdrowia Psychicznego w Łodzi. W 1956 przeprowadziła się ponownie do Warszawy, gdzie działała w poradnictwie wychowawczym i psychologicznym. Opracowywała koncepcje i struktury dla Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Zmarła w Warszawie. Pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 217-5-32).
Była żoną Ignacego Manteuffla. Miała z nim dwie córki: Jolantę Massalską (ur. 1912) oraz Hannę Wielopolską (ur. 1915).