Czesław Rutkowski
Biografia
Urodzony 30 grudnia 1941 roku w Pabianicach, Czesław Rutkowski był działaczem kultury i etnografem, a także dyrektorem Muzeum Okręgowego w Sieradzu.
Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1955 rozpoczął naukę w Państwowym Liceum Kulturalno-Oświatowym w Łodzi, które ukończył zdaniem matury w 1959 r. Studiował etnografię na Uniwersytecie Łódzkim w latach 1960–1966. Pracę magisterską pt. Rodzaje tkactwa w Bełchatowskiem napisał pod kierunkiem Kazimiery Zawistowicz-Adamskiej. Będąc studentem pracował jako instruktor w Wojewódzkim Ośrodku Instrukcyjno-Metodycznym.
Po ukończeniu studiów w 1966 roku był zatrudniony w Teatrze Wielkim w Łodzi na stanowisku kierownika sekcji obsługi widzów (1966–1971). Następnie pracował w Miejskiej Bibliotece Publicznej im. L. Waryńskiego. W latach 1971–1989 piastował funkcję kierownika działu nadzoru artystyczno-etnograficznego w Regionalnym Biurze Sprzedaży „Cepelia” w Łodzi. Równolegle był przewodniczącym etnograficznej komisji kwalifikacyjnej oraz zastępcą przewodniczącego artystycznej komisji kwalifikacyjnej łódzkiej „Cepelii”.
Jako projektant i pełnomocnik właściciela firmy Kowart zajmującej się kowalstwem artystycznym oraz metaloplastyką pracował od 17 lutego 1987 r. do 31 sierpnia 1991 r. Przez dwa kolejne lata prowadził własną firmę handlową Rut-Mar, jednak powrócił do firmy Kowart, by pracować na stanowisku dyrektora i pełnomocnika do 1994 r.
1 lutego 1994 r. został mianowany na dyrektora Muzeum Okręgowego w Sieradzu. Wzbogacił zasoby muzeum o nowe eksponaty, które często przekazywane były nieodpłatnie. Przez dekadę zorganizował kilkadziesiąt wystaw, cieszących się dużym zainteresowaniem. Poza wystawami organizował także konkursy artystyczne, w których zasiadał w jury. Ekspozycje, takie jak „Synagogi w dawnej Polsce” czy „Prawosławie w Polsce”, prezentowane były w kilku miastach Polski, zapoczątkowując tym cykl poświęcony wyznaniom w Polsce.
Dzięki staraniom Rutkowskiego w Sieradzkim Parku Etnograficznym zrekonstruowano obiekty spalone w 1995 r., między innymi drewniana stodoła z Rudy koło Sieradza, z początku XX wieku, oraz drewniany spichlerz „kumora” z Brąszewic-Zabrodzia z ok. 1810 r. Szczególnym sentymentem darzył odrestaurowaną aptekę z XIX wieku.
Życie prywatne: Jego ojciec, Jan, był właścicielem zakładu fotograficznego, a matka Marianna z domu Hasak zajmowała się domem. W 1968 r. ożenił się z Ewą Dobrowolską, urzędniczką. W 1972 r. urodziła się ich córka, Agnieszka.
Zmarł 4 czerwca 2004 r. w Łodzi i został pochowany na cmentarzu przy ul. Lodowej.
Publikacje (wybrane): 1998: Rzeźbiona belka stropowa we wsi Rokitnica. 1998: Rzeźbiona belka stropowa we wsi Rokitnica. Katalogi wystaw, których był autorem: 1976: Sztuka ludowa woj. łódzkiego; 1981: Ludowe meble w Cepelii; 1982: Sztuka ludowa Polski centralnej; 1976: Sztuka ludowa woj. łódzkiego; 1981: Ludowe meble w Cepelii; 1982: Sztuka ludowa Polski centralnej.