Alfred Lenica
Biografia
Alfred Lenica urodził się 4 sierpnia 1899 w Pabianicach i zmarł 16 kwietnia 1977 w Warszawie; był polskim malarzem.
Jego ojciec był majstrem w fabryce Kindlerów i został zwolniony za pijaństwo, co doprowadziło do tego, że Alfred stracił ojca w wieku 10 lat.
Studiował prawno-ekonomiczne na Uniwersytecie Poznańskim od 1922 roku, równocześnie uczył się muzyki w Konserwatorium Muzycznym i pogłębiał malarskie zainteresowania pod okiem Piotra Kubowicza, studiując w Poznańskim Instytucie Sztuk Pięknych prowadzonym przez Adama Hannytkiewicza.
W latach 30. malował obrazy figuratywne, przede wszystkim martwe natury i pejzaże, wzorując się na kubizmie.
Podczas II wojny światowej rodzina Leniców została wysiedlona z Poznania i zamieszkała w Krakowie. Krakowskie środowisko artystyczne wokół Tadeusza Kantora, a zwłaszcza przyjaźń z Jerzym Kujawskim, pogłębiły jego zainteresowanie awangardą.
W 1945 wrócił do Poznania, gdzie zaangażował się w działalność artystyczną. W 1947 został współzałożycielem awangardowej grupy 4F+R. Coraz silniej dążył ku abstrakcji i ideowo zaangażowanej tematyce. W 1948 wziął udział w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie zorganizowanej przez Tadeusza Kantora. W 1949 kierował zespołem malarzy dekorujących hotel Bazar w Poznaniu.
Obok poszukiwań abstrakcji aktywnie uczestniczył w nurcie socrealistycznym, tworząc wiele realistycznych obrazów w początku lat 50. W pierwszej połowie lat 50., w okresie socrealizmu, przerwał swoje twórcze eksperymenty, zwracając się w stronę obrazów zaangażowanych społecznie i politycznie. Namalował wówczas takie obrazy, jak „Młody Bierut wśród robotników” (1949), „Pstrowski i towarzysze”, „Przyjęcie do Partii”, „Czerwony plakat” (1950). Na własny użytek próbował też łączyć eksperymenty formalne z ideowo zaangażowaną tematyką, jak w pracy „Tracimy dniówki” z 1953, w której zastosował kolaż i monotypię.
Od 1955 wyklarował się ostatecznie jego styl malarski. Był on połączeniem abstrakcyjnego tazuizmu, surrealizmu, informelu i ripingu. Powstawały obrazy olejne o dużych formatach malowane w technice wypracowanej wcześniej przez artystę, którą następnie udoskonalał i rozwijał. Lenica chętnie posługiwał się lakierami oraz farbami przemysłowymi.
Prezentował styl malarstwa abstrakcyjnego o odcieniu surrealistyczno-ekspresjonistycznym.
Dużo podróżował; na zaproszenie ONZ przebywał na przełomie 1959/1960 w Genewie, gdzie w siedzibie tej organizacji wykonał malowidło ścienne „Trzy żywioły” (Woda, Ogień i Miłość). Utrzymywał stały kontakt z rodzimą awangardą artystyczną, wystawiał z Grupą Krakowską, brał udział w większości plenerów w Osiekach koło Koszalina, uczestniczył w sympozjum „Sztuka w zmieniającym się świecie” w 1966 w Puławach.
W 1973 powstał cykl 14 obrazów Chile, Chile, będący owocem wizyty Lenicy w Chile (1970). W 1973 doszło do przewrotu i przejęcia władzy przez generała Pinocheta w Chile.
Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B35-3-3).
Życie prywatne: Ojciec Jany Lenicy i Danuty Konwickiej. Teść Tadeusza Konwickiego.